💔අවුරුදු 15ක් පරක්කු වුණු කින්ඩර් ජෝයි එක සහ සුවපත් වුණු පුංචි කාලේ තුවාලයක්…❤️
ශිෂ්යත්වය පාස් වුණු දවසේ යාළුවෝ බයිසිකල්, ලැප්ටොප් වගේ ලොකු දේවල් ඉල්ලද්දී, මගේ එකම හීනය වුණේ රුපියල් 100ක ‘කින්ඩර් ජෝයි’ එකක් කන එකයි. ඒත් එදා මගේ අතට ලැබුණේ ඒ ගානටම ගත්තු දොඩම් මල්ලක්. එදා ඒ පුංචි හිතට දැනුණු දුක කොච්චරද කිව්වොත්, මගේ අතේ සල්ලි ගැවසෙන කාලෙකවත් මම කවදාවත් කින්ඩර් ජෝයි එකක් සල්ලි දීලා ගත්තේ නැහැ. මට ඕන වුණේ මගේ සල්ලි වලින් ඒක අරන් කන්න නෙවෙයි, කවුරුහරි මට ආදරෙන් ඒක අරන් දීලා මාව පුංචි කාලෙට අරන් ගිහින් සතුටු කරනවා දකින්නයි.
ඒ අහිංසක බලාපොරොත්තුව ඉෂ්ට වෙන්න හරියටම අවුරුදු 15ක් ගතවුණා. අද දවසක, මගේ ජීවිතේට ආපු ආදරණීයම පිරිමියා, අරුමෝසම් කඩේකින් එළියට ඇවිත් මගේ අතට දුන්නු බෑග් එක ඇතුලේ ඒ පුංචි බිත්තරේ තිබුණා. ගෙදර එනකල්ම උගුරේ මොකක්දෝ ගෙඩියක් හිරවෙලා වගේ දැනෙද්දී, අවුරුදු පහළොවක් පුරාවට හිතේ හිරකරගෙන හිටපු කඳුළු පිරුණු ඇස් දෙකෙන්ම මම අද ඒ කින්ඩර් ජෝයි එක කෑවා. ඒක නිකම්ම රසකැවිල්ලක් නෙවෙයි, අවුරුදු ගාණක් පරණ වුණු පුංචි හිතක ගැඹුරු තුවාලයක් සුවපත් කරපු ආදරණීයම මොහොතක්.
දරුවන්ගේ හිත්වල හැදෙන පුංචි තුවාල හරිම ගැඹුරුයි වගේම, එහෙම තුවාල තියෙන ගැහැනු හිත් වලට අවංක ආදරයෙන් පිරුණු පිරිමි ආත්මයක සෙනෙහස කොයිතරම් වටිනවාද කියලා මට අද හිතුණා. ඒ නිසා, දරුවන්ගේ අහිංසක ආසාවන් ඉෂ්ට කරන්න පුළුවන් කමක් තියෙනවා නම් කවදාවත් ඒ වෙනුවෙන් දෙපාරක් හිතන්න එපා. ඇත්තටම, ඔයාටත් තියෙනවද පුංචි කාලේ ඉෂ්ට වෙන්න බැරි වුණු, ඒත් තවමත් හිතේ කොනක හැංගිලා තියෙන ඒ වගේ අහිංසක ආසාවක්?
