පසුගිය 22 වැනිදා දවල් එකයි තිහට විතර පානම – පොතුවිල් පාරේ සින්න උල්ල ළඟින් යද්දී මගේ ඇස් දෙක නැවතුණේ හරිම සංවේදී දසුනක් ළඟ. දැඩි අව් රශ්මිය මැද්දේ පාපැදියක දර මිටි ගොඩක් පටවාගෙන ආරුගම්බේ පැත්තට යන තාත්ත කෙනෙක්ව මම දැක්කා.
ඒත් ඇත්තටම මගේ හිත කිව්වෙ ඒ බයිසිකලය පහු කරගෙන ඉස්සරහට යද්දී දැකපු දර්ශනය දැකලා. දර මිටියට පිටිපස්සෙන් පුංචි දූවරු දෙන්නෙක් හිටගෙන, තාත්තගේ ගමනට උදව් වෙන්න තමන්ගේ අතින් බයිසිකලය ඉස්සරහට තල්ලු කරගෙන යනවා. අර දර ටික ආරුගම්බේට අරන් ගිහින් විකුණලා කුට්ටියක් හොයාගන්න නම් ඒ තාත්තට තවත් කිලෝමීටර් පහක් හයක් වැනි දුරක් මේ ගිනි අව්වේ යන්න වෙනවා.
පවුලේ කුසගින්න නිවන්න, දරුවන්ට හෙට දවසක් දිනලා දෙන්න මේ තාත්තා දරන මහන්සිය වගේම, ඒ තාත්තගේ බර තමන්ගේ පුංචි כתפיםවලට අරන් උදව් කරන දූවරුන්ගේ බැඳීම මාව ගොඩක් කම්පනයට පත් කළා. දුවෙක් ඉන්න තාත්තෙක් විදිහට මේ වෙලාවෙ මටත් නොදැනීම ඇස් වලට කඳුළක් ආවා. අපි සාමාන්ය විදිහට දකින පුංචි දේවල්, තවත් මිනිස්සුන්ට ජීවත් වෙන්න කරන කොච්චර නම් ලොකු සටනක්ද!
ජීවිතය කියන්නේ සටනක්. ඒ සටනේදී දරුවෝ කියන්නේ දෙමව්පියන්ට ලැබෙන ලොකුම ශක්තිය කියල මේ සිදුවීම ආපහු වතාවක් මට මතක් කරලා දුන්නා. පවුල වෙනුවෙන් දාඩිය මහන්සිය හෙළන හැම තාත්තෙක්ටම සහ ඒ අමාරුකම් තේරුම් අරන් උරෙනුර ගැටෙන හැම දරුවෙක්ටම මගේ උත්තමාචාරය හිමිවිය යුතුයි!
(අසේල බණ්ඩාර මහතාගේ ෆේස්බුක් සටහනක් ඇසුරිනි)
