ලෝකයේ ඕනෑම පියෙකුට තමන්ගේ පුතා කියන්නේ තමන්ගේම ලේ වලින් උපන්, තමන්ගේම තවත් දිගුවක්.
හැබැයි ඒ පුතාම තමන්ගේ “සුපෙම්බරියව” එහෙමත් නැත්නම් “බිරිඳව” තනි අයිතියට ගන්න කොට පියෙකුට දැනෙන ඒ ආදරණීය අසරණකම කසුන් මහේන්ද්ර හීනටිගලයන් හරිම අපූරුවට අකුරු කරලා තිබුණා.
කසුන් පවසන විදිහට, දැන් නිවසේ පාලනය තියෙන්නේ කෛලාෂ් පුතණ්ඩියා අතේ.
ඉස්සර වගේ නිදහසේ බිරිඳව තුරුල් කරගෙන ඉන්න දැන් කසුන්ට අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ හරිම අමාරුවෙන්. ඒකට පුතා පොඩ්ඩක් “එහෙ මෙහෙ” වෙනකල් බලන් ඉන්නම වෙනවා. නැත්නම් පුතාට ඊර්ෂ්යාව හිතෙනවා.
අම්මාගේ සම්පූර්ණ අවධානය තමන්ට විතරක්ම ඕනෑ කියන ඒ පුංචි දරුවාගේ ආදරණීය හිතුවක්කාරකම ඉදිරියේ තාත්තා කෙනෙක් වුණත් අද පරාජය වෙලා.
මේ කතාවේ තියෙන ලස්සනම දේ තමයි ඒ “අයිතිය”. පියෙකුට තමන්ගේ බිරිඳ අයිති වුණත්, දරුවෙකුට තමන්ගේ අම්මා අයිති වෙන්නේ ඊට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් ආත්මීය බැඳීමකින්.
කසුන් පවසන්නේ පුතා දැන් අම්මවත්, තාත්තවත් (දාදාවත්) දෙන්නවම එයාගේ කරගෙන ඉවරයි කියන එකයි.
අවසානයේ කසුන් කියන ඒ වචන පෙළ ඕනෑම මවකගේ, පියෙකුගේ ඇසට කඳුළක් උනන තරම් සංවේදියි. “එයා අපේ!” කියන ඒ හැඟීම ලෝකයේ තියෙන ඕනෑම සැප සම්පතකට වඩා වටිනවා.
රෑ මැදියමේ නිදාගෙන ඉන්න පුංචි පුතාගේ මූණ දිහා බලන් ඉන්න තාත්තා කෙනෙකුට දැනෙන ඒ අසීමිත සතුට මේ කෙටි වදන් පෙළ ඇතුළේ මනාව ගැබ් වෙලා තියෙනවා.
පවුලක් කියන්නේ ඔන්න ඔය වගේ පුංචි පුංචි ඊර්ෂ්යාවන්, ආදරණීය රණ්ඩු සහ අසීමිත බැඳීම් පිරුණු පාරාදීසයකට.
කසුන් මහේන්ද්ර මේ හෙළි කරන්නේ අපේ රටේ දහස් ගණනක් තාත්තලා අද විඳින ඒ සුන්දර “අසරණකම” නේද?
