මුළු පෘථිවියේම කාන්තාවක් ගැ.බි.ණි මවක් කරවන්න පිරිමියෙක්ට දවස් දෙකක් ඇතිද..ඒ ගැන ඇසෙන අමුතුම කතාව මෙන්න.

තනි පිරිමියෙකුගේ සති කිහිපයක ශුක්‍රානු මුළු ලෝකයේම කාන්තාවන්ට ප්‍රමාණවත්ද? සිරුර තුළ සැඟවුණු ක්ෂුද්‍ර ලෝකයේ ආශ්චර්යය! 🌍🔬

සාමාන්‍ය නිරෝගී පිරිමියෙකු සති කිහිපයක් ඇතුළත නිපදවන ප්‍රජනන සෛල සංඛ්‍යාව, මේ මුළු පෘථිවියේම සිටින සියලුම සාරවත් කාන්තාවන්ගේ ඩිම්බ සංසේචනය කිරීමට තරම් ගණිතමය වශයෙන් ප්‍රමාණවත්ය!

අපි මේ කරුණ පිටුපස ඇති දත්ත මදක් විමසා බලමු:

සෛල නිෂ්පාදනයේ වේගය: නිරෝගී වැඩිහිටි පිරිමි සිරුරක් තුළ තත්පරයකට අලුතින් ශුක්‍රාණු සෛල 1,000ත් 1,500ත් අතර ප්‍රමාණයක් නිපදවෙයි. ඒ අනුව දිනකට නිපදවෙන සෛල සංඛ්‍යාව මිලියන 100 සිට 200 දක්වා අතිවිශාල අගයකි.

සති දෙක තුනක එකතුව: දින 14 සිට 21 දක්වා කාලයක් තුළදී එක් සිරුරක් නිපදවන සමස්ත සෛල ප්‍රමාණය බිලියන 1.5 සිට 3 දක්වා ඉහළ යයි.

ගෝලීය කාන්තා ජනගහනය: එක්සත් ජාතීන්ගේ (UN) ජනගහන දත්ත අනුව, මේ වන විට මුළු පෘථිවියේම වෙසෙන ප්‍රජනන වයසේ (අවුරුදු 15–49) කාන්තා ජනගහනය දළ වශයෙන් බිලියන 1.8ත් 2ත් අතර වේ. (ස්වාභාවික වඳභාවය ආදිය සැලකූ විට සාරවත් කාන්තා ජනගහනය බිලියන 1.7ක් පමණ වේ).

න්‍යායාත්මකව එක් ඩිම්බයක් සංසේචනය වීමට අවශ්‍ය වන්නේ එක් සෛලයක් පමණක් බැවින්, එක් නිරෝගී පුද්ගලයෙකු සති දෙක තුනකදී නිපදවන සෛල සංඛ්‍යාව සමස්ත ලෝකයේම ප්‍රජනන වයසේ කාන්තාවන්ගේ සංඛ්‍යාවට සමාන හෝ ඊටත් වඩා වැඩිය!

එක ජීවයකට බිලියන ගණනක “අතිරික්තයක්” ඇයි?

“එකම එක සෛලයකින් කළලයක් හැදෙන්න පුළුවන් නම්, ඇයි ස්වභාවධර්මය මෙතරම් විශාල වශයෙන් සෛල නිපදවන්නේ?”

ජීව විද්‍යාවේදී මෙය නාස්තියක් නොවේ; එය ස්වභාවධර්මය විසින් ජීවයේ පැවැත්ම තහවුරු කිරීම සඳහා ගොඩනගා ඇති දැවැන්ත ආරක්ෂණ ක්‍රමවේදයකි (Evolutionary Safety Strategy).

ස්වාභාවික සංසේචනය යනු ක්ෂුද්‍ර මට්ටමේ අතිශය දුෂ්කර ගමනකි:

ස්වාභාවික බාධක: කාන්තා ප්‍රජනන මාර්ගයේ ඇති ස්වාභාවික ආම්ලික පරිසරය බැක්ටීරියා ආසාදනවලින් ශරීරය ආරක්ෂා කරයි. නමුත් එම පරිසරය නිසාම ඇතුළු වන මිලියන සියයකට අධික සෛලවලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් ආරම්භයේදීම විනාශ වී යයි.

ක්ෂුද්‍ර මැරතන් තරගය: සෛලයක ක්ෂුද්‍ර ප්‍රමාණයට සාපේක්ෂව පැලෝපීය නාලය දක්වා ඇති දුර කිලෝමීටර් ගණනාවක දුෂ්කර ගමනකට සමානය. දුර්වල හෝ පිහිනුම් හැකියාව අඩු සෛල අතරමගදීම අක්‍රිය වේ.

අවසන් අතලොස්ස: ආරම්භයේදී මිලියන සිය ගණනක් පිටත් වුවද, අවසානයේ ඩිම්බය ආසන්නයට ළඟා වීමට සමත් වන්නේ ඉන් සිය ගණනක් වූ සෛල සුළු ප්‍රමාණයක් පමණි.

ඒ සුළුතරය අතරින් පවා, වඩාත්ම ජවසම්පන්න සහ නිරෝගී එකම එක ජයග්‍රාහී සෛලයක් පමණක් ඩිම්බයේ බිත්තිය විනිවිද යමින් නව ජීවයක් බිහිකිරීමේ ක්‍රියාවලිය සම්පූර්ණ කරයි. (තනි සෛලයකින් සංසේචනයක් ප්‍රායෝගිකව සිදු කළ හැක්කේ ICSI වැනි විශේෂිත රසායනාගාර තාක්ෂණයකින් පමණි).

ස්වභාවධර්මය කිසි විටෙකත් ජීවයේ අඛණ්ඩ පැවැත්ම අහම්බයකට හෝ අවදානමකට භාර දෙන්නේ නැත. මිනිස් ඇසට නොපෙනෙන මේ ක්ෂුද්‍ර සිරුර තුළ සෑම තත්පරයකදීම සිදුවන්නේ, ඉදිරි පරම්පරාව සුරක්ෂිත කිරීම වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වන විශ්වයේ අතිශය සංකීර්ණම ජෛව යාන්ත්‍රණයකි.