ශල්යාගාරයක දී දිස්වන්නේ තැතිගැන්මෙන් හා බලාපොරොත්තුවෙන් පිරුණු පරිසරයකි. එහෙත් ඇතැම් මොහොතක ඒ සීතල පරිසරය පවා මුළුමනින්ම උණුසුම් කරවන, වචනවලින් කිව නොහැකි තරම් ගැඹුරු හැඟුම්බර සිදුවීම් වාර්තා වේ. මඳක් සිතා බලන්න; හෙදියක් ලෙස වසර ගණනාවක් රෝහල් කොරිඩෝවල, නිදිමරමින්, මහන්සි වෙමින් තමන්ගේම දරුවා උස් මහත් කළ ඒ මව, අද ශල්ය මේසය අසල සිටින්නේ හෙදියක ලෙස පමණක් නොවේ. ඇය ඉදිරියේ ජීවිත බේරාගන්නා දක්ෂ වෛද්යවරයා වන්නේ ඇගේම ලේ මාංශයෙන් බිහි වූ පුතාය.
“අම්මේ… Scalpel එක දෙන්න…”
පුතාගේ ඒ ඉල්ලීමත් සමඟ මවගේ දෑස් අගින් කඳුළු බේරී යන්නේ ඉන්පළමු වතාවට නොවේ. ඒ කඳුළු පිටුපස ඇත්තේ දුකක් නොව, ජීවිතයේ සියලු දුක් ගැහැට ජයගත් මවකගේ අභිමානයයි. මහ රෑ පුතා නිදිකරවා පොත් ළඟ හිඳුවමින්, ජීවිතය ජයගන්නට ඇය වැපිරූ දහඩිය බිංදු එකිනෙක අද මේ මොහොතේ ප්රතිඵල ලබා දී තිබේ.
පුතා වෛද්යවරයකු ලෙස ශල්යකර්මයකට සූදානම් වෙද්දී, වෛද්ය උපකරණය ඔහුගේ දෑතට ලබා දෙන හෙදියක් වන මවගේ හදවත කොතරම් නම් පිපී ඇද්ද? සැබැවින්ම එය අම්මා කෙනෙකුට තම ජීවිත කාලය තුළ අත්විඳිය හැකි උත්තුංගම සහ ආශීර්වාදජනකම මොහොතයි.
