ලෝකේ හැමෝම සතුට හොයන්නේ මහා ලොකු දේවල්වලින්, සල්ලි බාගෙවලින් එහෙමත් නැත්නම් තමන්ට ලැබෙන සැප සම්පත්වලින්.
ඒත් සමහර වෙලාවට සැබෑ සතුට කියන්නේ මොකක්ද කියලා අපිට කියා දෙන්නේ කිසිම වත්කමක් නැති, ඒත් මහා විශාල ආදරයක් පපුවේ හංගන් ඉන්න පුංචි මිනිස්සු.
අවුරුදු අටක් වයසැති පුංචි සංජුට ජීවිතේ කවදාවත් ලේසි වුණේ නැහැ. අගහිඟකම්, අඩුපාඩු මැද්දේ ගෙවුණු ඒ ජීවිතේ ඇතුළේ ඔහුට සෙල්ලම් බඩු වගේ දේවල් හීන විතරක්ම වුණා. ඒත් දවසක්… හැන්දෑවේ වැටුණු හිරු රැස් නිවී යද්දී, ඉන්ධන පිරවුම්හලක් අසල තිබුණු කුණු බක්කියක් අයිනේ සංජු නතර වුණා.
එතන තිබුණේ සීතලෙන් සහ බයෙන් ගැහෙමින්, තමන්ව බේරගන්න කියලා ඇස් දෙකෙන් ආයචනා කරපු අසරණ සුනඛ පැටියෙක්.
ඒ අසරණ දෑස් දැක්කම සංජුගේ පුංචි හදවතට ඒ දුක බලාගෙන ඉන්න බැරි වුණා. ඔහු හෙමින් සැරේ ඒ පැටියා ළඟට කිට්ටු වුණා.
“බය වෙන්න එපා පැටියෝ… මම ඔයාව බලාගන්නම්…”
සංජු රහසින් වගේ මිමිණුවා. එහෙම කියලා ඒ ගැහෙන පුංචි පණ කඳ තමන්ගේ පපුවට තුරුළු කරගත්තා. ගෙදර අරන් ගිහින්, පරණ දැල් මල්ලක් හොයාගෙන ඒකෙන් උණුසුම් නවාතැනක් හැදුවා. එදා ඉඳන් ඒ පුංචි සුරතලා සංජුගේ ජීවිතේට එකතු වුණේ “චූටි” කියන නමින්.
එදා ඉඳන් චූටි කියන්නේ සංජුගේ මුළු ලෝකයමයි. තමන්ට කන්න ලැබෙන බත් පංගුවෙන් බාගයක්ම සංජු වෙන් කළේ චූටි වෙනුවෙන්. මහා වැස්ස වෙලාවට තමන් තෙමුණත්, තමන්ගේ පරණ ඉරී ගිය ජැකට්ටුව ඇතුළේ චූටිව හංගගෙන සංජු වැස්සෙන් ආරක්ෂා කළා.
සංජු තමන්ගේ ජීවිතයෙන් මුළු ලෝකයටම කියා දුන්නේ එකම එක පාඩමයි… ආදරය කියන්නේ සල්ලිවලින්, වත්කම්වලින් මනින්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි.
සැබෑ කරුණාව තියෙන්නේ දෙන හදවතේ මිසක්, තමන් ළඟ තියෙන දේවල්වල නෙවෙයි. සංජු ඇඳලා හිටපු ඒ ඉරී ගිය පරණ ජැකට්ටුව ඇතුළේ තිබුණේ මේ ලෝකේ ඉන්න කිසිම කෝටිපතියෙකුට සල්ලිවලට මිලදී ගන්න බැරි තරම් වටිනාකමක්. ඒ තමයි අවංක සෙනෙහස, පරිත්යාගය සහ පණ වගේ රකින බැඳීම.
අදටත් මේ ලෝකය මෙච්චර ලස්සන, මනුෂ්යත්වය තවමත් ජීවත් වෙනවා කියලා ඔප්පු කරන්නේ සංජු වගේ පුංචි, ඒත් ආදරෙන් පිරුණු විශාල හදවත් ඇති දරුවෝ…
“ඇත්තටම ආදරයට භාෂාවක් නැහැ… ඒක හදවතින්ම විතරක් දැනෙන දෙයක්!”
