මේක අහන ඕනෑම කෙනෙක්ගේ ඇස්වලට කඳුළු එන, සත්තුන්ගේ ආදරය කොච්චර අවංකද කියලා ලෝකෙටම ඔප්පු කරපු සංවේදී කතාවක්. මේක කියෙව්වම ඔයාටත් හිතෙයි සමහර වෙලාවට මිනිස්සුන්ට වඩා සත්තුන්ගේ හදවත් කොච්චර උතුම්ද කියලා.
මේ කතාවට මුල් වෙන්නේ එක හුරුබුහුටි බල්ලෙක් සහ ඔහුගේ අසල්වැසි නිවසේ ජීවත් වුණු අවුරුදු 94ක් වයසැති ආදරණීය මිත්තණියක්.
මේ අහිංසක බල්ලාගේ හොඳම යාළුවා වුණේ අල්ලපු ගෙදර හිටපු මේ වයසක ආච්චි අම්මා. හැමදාම පුරුද්දක් විදියට මේ බල්ලා ආච්චි අම්මාව බලන්න යනවා. ඇයත් මේ සතාට ගොඩක් ආදරේ කළා. තමන්ගේ පාළුව මකාගන්න මේ පුංචි මිතුරා හැමදාම එනකල් ඇයත් මඟබලාගෙන හිටියා. කෑම ටිකක් දීලා, ඔලුව අතගාලා ඔවුන්ගේ දවස ලස්සන කරගන්න මේ දෙන්නා පුරුදු වෙලා හිටියා. ඒක වචන වලින් විස්තර කරන්න බැරි තරම් අපූරු නිහඬ බැඳීමක්.
කාලයත් එක්ක වයසට යාම කාටත් පොදු දෙයක්නේ. මේ ආදරණීය මිත්තණියත් අසනීප වෙලා තමන්ගේ ජීවිත ගමන නිමා කරලා සදහටම මෙලොවින් සමුගත්තා. නිවස පාළු වුණා. දොරවල් වැහුණා. හැබැයි මේක මිනිස්සුන්ට තේරුණාට, වචන කතා කරන්න බැරි මේ අහිංසක සතාට ඒක තේරුම් ගන්න පුළුවන් කමක් තිබුණේ නැහැ.
වඩාත්ම සංවේදී කාරණය තමයි, ඇය මියගියාට පස්සෙත් මේ බල්ලා තමන්ගේ දෛනික පුරුද්ද නතර කළේ නෑ. ඔහු අදටත් හැමදාම ඇගේ පාළු ගේ ඉස්සරහට යනවා. ගිහින් එදා වගේම ඇය දොර ඇරගෙන ඇවිත් තමන්ගේ ඔලුව අතගායි කියන බලාපොරොත්තුවෙන් පරණ පුරුදු තැනම වාඩිවෙලා හරිම දුකෙන් බලාගෙන ඉන්නවා. හැබැයි ඒ දොර ආයෙත් කවදාවත් ඇරෙන්නේ නෑ කියලා මේ අහිංසකයා තාමත් දන්නේ නෑ.
සත්තුන්ගේ ආදරේ මිනිස්සුන්ගේ ආදරේට වඩා ගොඩක් වෙනස්. ඒගොල්ලෝ ආදරේ කරන්නේ කිසිම කොන්දේසියක්, බලාපොරොත්තුවක් ඇතුව නෙවෙයි. කෙනෙක් මෙලොව හැරගියත්, ඒ සැබෑ බැඳීම් සහ ආදරය කවදාවත් මැකිලා යන්නේ නෑ කියන්න මේ අහිංසක බල්ලාගේ නිහඬ බලාපොරොත්තුව ලෝකෙටම කියාදෙනවා.
