ජීවිතය තන අග පිණි බිදක් කියලා මට දැනෙන්න පටන් ගත්තා.. අපේ ආදරණීයන්ට අපිව මෙහම අතහැරලා යන්න හැකිද කියලා හිතුණා..” වසර ගණනකට පසු නැවතත් ඇයගේ මතකය අවදිකළ දීපිකා..

“නිසංගා මායාදුන්නෙ 2019 අප්‍රියල් 21 පාස්කු ප්‍රහාරයේදී ඉතා අවාසනාවන්ත ලෙස මිය යනවා. ඒ Shangrila හෝටල් පරිශ්‍රයේදී. ඊට හරියටම සතියකට කලින් අවසාන වරට මට සහ චාමිකට ඇයව හමුවන්නේත් අනුලා විද්‍යාලයේ ගුරුවරියකගේ මලගෙදරකදී.. ඒ හෝමාගමදී. තාමත් ඒ මොහොත මට දැන් වගේ මැවිලා පේනවා.
නිසංගා මගෙ කොළඹ ප්‍රසංගයක් තිබුනොත් නෑවිදින් ඉන්නෙම නෑ. ඇය මට ලෙංගතුම සහෝදරියක්. ඇයට හුගක් ආසාවක් තිබුනා ඇයගෙ ගේය පදරචනයකට සුරේෂ්ව සහ මාව එකතු කරගෙන සිංදුවක් කරන්න. නමුත් අප අතරේ තියෙන ලෙංගතු කම නිසාවෙන්ම ඇය මට කවදාවත් ඒක කිව්වෙම නෑ.

අප්‍රියල් 20 වෙනිදා රාත්‍රියේ මම මාරවිල ප්‍රසංගයකට යද්දී සුරේෂ් මට කතා කරලා කිව්වා නිසංගා සිංදුවක් එවලා තියෙනවා ඔයාට කියල voice කරන්න මොකද කරන්නෙ කියලා .මං කිව්වා මට එවන්න කියලා. එතකොටත් නිසංගාගේ missed call එකක් තිබුනා. මට ගන්න බැරිවුනේ ප්‍රසංගය නිසා.
ඇත්තටම එදා මට ඒ වචන බලන්නත් බැරිව ගියා. නැවත පාන්දර උදේ නැගිටලා මම නුවර යන්න පිටත් වුනා ප්‍යෙද්ගලික වැඩකට. උදේ 11 විතර මට බුද්ධදාස ගලප්පත්ති අයියා කතා කරලා කිව්වා. Shangrila වල බෝම්බයක් පුපුරලා ශාන්තා අක්කයි. නිසංගයි නැති වෙලා කියලා. මම මුහුණු පොතට ගිහිල්ල බලද්දී එදා උදෑසනත් මගේ නිර්මාණයකට සුභ පතලා දීර්ඝ සටහනක් නිසංගා ලියලා තිබුනා.

ජීවිතය තන අග පිණි බිදක් කියලා මට දැනෙන්න පටන් ගත්තා. අපේ ආදරණීයන්ට අපිව මෙහම අතහැරලා යන්න හැකිද කියලා හිතුනා. මං නුවර වැඩේ පැත්තකට දාලා කොළඹ ආවා. හවස වෙනකොටත් දේහය ගැන තොරතුරක් දැනගන්න බැරිව ගියා. හැමතැනම Curfew. ඊලග දවසේ උදෑසන ඇයගේ දේහය බලන්න නැවත මම කොට්ටාව ගෙදරට ගියා. ඒ ලස්සන මුහුණට කිසිම හානියක් වෙලා නෑ. මට පෙනුනෙ ඇගේ සුපුරුදු පියකරු හසරැල්ලක් රැදි ඒ මුහුණමයි. ඒ දින කිහිපයම හරි මූසලයි. තවත් දුකයි මේ කෙල්ලගේ call එක මට ගන්න බැරිවීම.