වෙල්ලමුල්ලිවයික්කාල් රණබිමේ ලෝකයම හඳුනන “නිර්නාමික වීරයා”: 17 වසරක අඳුරෙන් පසු යුක්තියේ ආලෝකයට පැමිණි කෝප්රල් සමන් ශාන්තප්රියගේ ඇඟ කිලිපොලා යන කතාව!
ලාන්ස් කෝප්රල් සමන් ශාන්තප්රිය යන නාමය ඇසුණු පමණින් මෙරට බහුතරයකට ඔහුගේ වගතුග හෝ රූපකාය සිහියට නොනැගෙනු ඇති බව සහතිකය. ඔහු ගැන දන්නේ යුද හමුදාවේ සීමිත පිරිසක් සහ ඔහු කුඩා කල සිට හැදී වැඩුනු වේයන්ගොඩ, වඳුරව ගම්මානයේ වැසියන් පමණි. එහෙත්, බත්තරමුල්ල ශ්රී ලංකා යුද හමුදා මූලස්ථාන ගොඩනැගිල්ලේ ප්රධාන දොරකඩ බිත්තියේ සදානුස්මරණීය ලෙස ප්රදර්ශනය කර ඇති, වසර දාහතකට පෙර වෙල්ලමුල්ලිවයික්කාල්හි ගිනිජාලා සහ වෙඩි වරුසා මැදින් වයෝවෘද්ධ, අසරණ දෙමළ මාතාවක වඩාගෙන දිවයන ඒ අභීත යුද සෙබළාගේ රූපය ලංකාව පමණක් නොව මුළු මහත් ලෝකයම හොඳින් හඳුනයි. තිස්වසරක කෲර යුද්ධයේ මානුෂීය මුහුණුවර ලොවටම කියා පෑ ඒ අසිරිමත් ඡායාරූපයේ සැබෑ හිමිකරු වන ලාන්ස් කෝප්රල් ශාන්තප්රිය, යුද්ධය නිමා වී වසර දාහතකට පසුව අපට හමුවන්නේ දෛවයේ සරදම් සහගත නොඇසූ කතාවක් ද සමගිනි.
දෙදහස් නවයේ මැයි දහනව වැනිදා එල්ටීටීඊ නායක වේලුපිල්ලේ ප්රභාකරන් මරාදැමූ ඓතිහාසික දිනයේ, සතුරා ප්රාණ ඇපයේ තබාගෙන සිටි දහස් සංඛ්යාත සිවිල් වැසියන් හමුදා පාලන ප්රදේශ වෙත ගලා එමින් තිබුණි. යුද පෙරමුණේ පවිත්ර කළ කලාපයේ තවදුරටත් අසරණ වූවන් සිටීදැයි සෙවූ ශාන්තප්රිය ඇතුළු කණ්ඩායමට, පෙරදින දරුණු බෝම්බ පිපිරීමක් සිදු වූ ස්ථානයක තිබූ ලොරියක් යට සැඟවී, බියෙන් සලිත වෙමින් සිටි වයසක දෙමළ ආච්චි කෙනෙකු දැකගත හැකි විය. අවටින් තවමත් සතුරු වෙඩි ප්රහාර එල්ල වෙමින් පවතිද්දී, තම ජීවිතය ගැන නොතකා ක්රියාත්මක වූ ශාන්තප්රිය, හමුදාව කෙරෙහි වෛරී සහගත වැරදි මතවාදයන් පටවා තිබූ ඇයව දෝතට ගෙන සුරක්ෂිතව ආරක්ෂක අංශ වෙත භාර දුන්නේය. පසුව ඇයට අවශ්ය ආහාර සහ වෛද්ය ප්රතිකාර ලබා දීමට හමුදාව කටයුතු කළ අතර, සැබෑ මානුෂීය මෙහෙයුම යනු කුමක්දැයි ක්රියාවෙන් ඔප්පු කිරීමට එදා මෙම සිදුවීම මහෝපකාරී විය.
එදා යුද බිමේ මේ ඓතිහාසික නිමේෂය තම කැමරා කාචයට හසුකරගත්තේ මාවිල්ආරුවේ සිට වෙල්ලමුල්ලිවයික්කාල් දක්වාම ජීවිතය පරදුවට තබා ගිය ලේක්හවුස් ආයතනයේ ප්රවීණ යුද ඡායාරූප ශිල්පී රුක්මාල් ගමගේය. ලොව විශිෂ්ටතම යුද ඡායාරූප ශිල්පියා ලෙස සැලකෙන ඇමරිකානු ජාතික ජේම්ස් නැච්ට්වේටත් වඩා රුක්මාල් සතු ඡායාරූප වටිනාකමකින් ඉහළ වන්නේ, ඒවායේ මෙවැනි සැබෑ මානුෂීය හැඟීම් සටහන්ව තිබූ බැවිනි. ගිනිජාලා මැදින් දිවගොස් දමිළ මාතාව වඩාගෙන එන ශාන්තප්රියගේ රූප කිහිපයක් රුක්මාල් ක්ෂණිකව ගත්තද, තමන් ඡායාරූපයකට නැඟෙන බව ශාන්තප්රිය දැන සිටියේ නැත. යුද්ධය නිමා වී දින කිහිපයකට පසු ගෙදර පැමිණ සිටි අවස්ථාවක ගුවන් හමුදාවේ මිතුරෙකු රැගෙන ආ පුවත්පතකින් තමන්ගේම ඡායාරූපය දකින විට ඔහු තුළ උපන්නේ නිම්හිම් නැති ආඩම්බරයකි.
කුඩා කල එංගලන්තයේ එලිසබෙත් රැජින ලංකාවට පැමිණි මොහොතක, තද කොළ පැහැති නිල ඇඳුමෙන් සහ බූට් සපත්තු පැළඳ ඇයට ආරක්ෂාව සැපයූ හමුදා සෙබළුන් දැකීමෙන් ශාන්තප්රියගේ සිත තුළ යුද හමුදාවට බැඳීමේ දැඩි ආශාවක් ජනිත විය. පසුව අසූව දශකයේ අගභාගයේදී රට තුළ පැවැති භීෂණ සමයත් සමඟ, නිවෙස්වල සිටි තරුණයින් පැහැරගෙන ගිය “ගෝනි බිල්ලන්ගෙන්” තම පුත්රයාව ආරක්ෂා කරගැනීම සඳහා ඔහුගේ මව විසින් ඔහුව හමුදාවට යොමු කිරීමට තීරණය කළාය. ඒ අනුව එක්දහස් නවසිය අනූවේදී සාමාන්ය සෙබළෙකු ලෙස හත්වැනි සිංහ රෙජිමේන්තුවට බැඳුණු ශාන්තප්රිය, මින්නේරියේ පැවැති අතිශය දුෂ්කර කැලෑ පුහුණුවකින් පසු නිවාඩු පවා අහිමි වෙමින් කෙළින්ම අලිමංකඩ දරුණු යුද පිටියට අනුයුක්ත කෙරිණි.
අඩි හයහමාරක උසකින් යුත්, තරමක් මුරණ්ඩු මෙන්ම අභීත ගතිපැවතුම් තිබූ ශාන්තප්රිය, ඇළ දොළ ගංගා තරණය කරමින් යන ඕනෑම සටනකදී 7 වන සිංහ රෙජිමේන්තුවේ ඉදිරිපෙළින්ම ගමන් කළේය. සතුරන් වටකර සිටි අලිමංකඩ අයියාකච්චි ප්රදේශයේදී හෙලිකොප්ටර් මඟින් දැමූ වියළි ආහාර අනුභව කරමින් සටන් වදින අතරතුර, දිනක් සතුරාගේ දරුණු ස්නයිපර් වෙඩි ප්රහාරයක් ඔහුගේ උරහිස පසාරු කරගෙන ගියේය. බෙල්ල ඉලක්ක කර එල්ල වූ එම මාරාන්තික ප්රහාරයෙන් අනූනවයෙන් බේරුණු ඔහුව ගුවන් මඟින් රෝහල්ගත කෙරුණු අතර, ශරීරය ඇතුළතින් බට දමා ජීවිතය බේරාගත්තද අදටත් ඔහුගේ අතේ ඇඟිලි දෙකක් හිරිවැටී පවතී. මෙම තුවාලය හේතුවෙන් වසර පහක් පුරා අඹේපුස්සේ සිංහ රෙජිමේන්තු මූලස්ථානයේ සැහැල්ලු රාජකාරිවල නිරත වීමට ඔහුට සිදු විය.
යුද්ධයේ අවසාන භාගයේදී මුලතිව්, පුදුමාතලන්හි පැවැති දරුණුතම ඉදිරිපෙළ සටන් සඳහා ශාන්තප්රිය නැවතත් දායක වූයේ එවකට හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකාගේ දැඩි අණදීම් යටතේය. එහිදී සතුරු වෙඩි වරුසාවක් මධ්යයේ ඔහුගේ පාදයකට වෙඩි වැදී තුවාල ලැබුවද, සතියක් වැනි කෙටි කලකින් නැවතත් තම දරු තිදෙනා සහ බිරිඳ රට වෙනුවෙන් දෙවියන්ට භාර කර ඔහු යුද බිමට පිවිසියේය. ශාන්තප්රිය පමණක් නොව, ගජබා රෙජිමේන්තුවේ සේවය කළ ඔහුගේ සහෝදරයාද යුද පිටියේදී තම පාදයක් රට වෙනුවෙන් පූජා කළ වීරයෙකි. සටන් බිමේදී දැක්වූ අසිරිමත් වීරත්වය වෙනුවෙන් දෙවරක් දේශපුත්ර පදක්කමෙන් සහ සතුරු බංකරයක් විනාශ කර සහෝදර සෙබළුන් බේරාගැනීම වෙනුවෙන් උතුම් “රණශූර පදක්කමෙන්” ද ශාන්තප්රිය පිදුම් ලැබීය.
රටක් බේරාගැනීමට ජීවිතයම පූජා කළද, වසර විසිදෙකක සේවයෙන් පසු විශ්රාම ගිය මෙම වීරයාට අවසානයේ ඉතිරි වූයේ දෑතේ කරගැට සහ දැඩි කලකිරීම පමණි. කිසිදු සාධාරණ හේතුවක් නොමැතිව ඔහුගේ විශ්රාම වැටුප අහිමි වී තිබූ අතර, අපට ඔහුව මුණගැසෙන විට ඔහු තමන්ගේ සහ දරුවන්ගේ ජීවන අරගලය වෙනුවෙන් කුලියට නිවාසවල පොටි කපන, තීන්ත ගාන “පේන්ට් බාස් කෙනෙකු” ලෙස වැඩ කරමින් සිටියේය. වසර දහසයකට පසු ඡායාරූප ශිල්පී රුක්මාල් ඔහුව සොයා යන විට, ශාන්තප්රිය පැමිණියේ ඇඟ පුරාම සුදු පාට තීන්ත කුඩු තැවරුණු නිල ඇඳුමකිනි. කෙසේ වෙතත්, මෙම සංවේදී හමුවීමෙන් පසු යුද හමුදාවේ නියෝජ්ය මාණ්ඩලික ප්රධානි මේජර් ජනරාල් නිලන්ත ප්රේමරත්න මැදිහත් වී ශාන්තප්රියට අහිමි වූ විශ්රාම වැටුප නැවත ලබා දෙමින් උතුම් මිනිස් යුතුකම ඉටු කළේය.
ශ්රී ලංකා යුද හමුදාවේ ගෞරවය සහ මානුෂීය ගුණය ලෝකය හමුවේ තැබූ ඒ අසමසම ඡායාරූපය අදටත් බත්තරමුල්ල හමුදා මූලස්ථානයේ රාමු කර ප්රදර්ශනය කර තිබුණද, එම වීර සෙබළාට තවමත් එය සියැසින් දැකගැනීමට අවස්ථාවක් ලැබී නැත. ඒ සඳහා ආරක්ෂක මූලස්ථානයට ඇතුළු වීමට ඔහුට මෙතෙක් නිල අවසරයක් හිමි නොවීම ඛේදවාචකයකි. නුදුරේදීම ශාන්තප්රියගේ පවුලේ සැමට එම ඡායාරූපය පෙන්වීමට රැගෙන යාමට ඡායාරූප ශිල්පී රුක්මාල් උත්සාහකරමින් සිටියි. දශක එකහමාරකට වැඩි කාලයක් පුරා ලෝකය පුරා සංසරණය වුවද, එහි සිටින්නේ කවුදැයි හෝ එය ගත්තේ කවුදැයි සඳහන් නොවූ ඒ නිර්නාමික වීරයින් දෙදෙනාගේ නාමයන් ඉතිහාසයේ රන් අකුරින් ලියැවිය යුතුමය.
